„Jeśli nie mam miłości i nie otwieram się na innych, nie mogę być misjonarzem.”
Miasto Lublin drży, gdy pojawiają się pierwsze oznaki jesieni. Ponure poranne światło zbyt nieśmiało ogrzewa jego ulice, a chłodny wiatr muska drzewa, zmiatając rude i brunatne liście. Spokój tej pory roku łagodzi dźwięki miasta, które mimo wszystko nie zwalnia tempa — jego mieszkańcy pracują nieustannie, pomimo chłodu unoszącego się w powietrzu.
Jednak w dzielnicy Sławinek życie pulsuje w murach domu wspólnoty Sióstr Misjonarek Matki Bożej Afryki. Jest sobota, 11 października, a grupa radosnych ludzi zebrała się razem, dzieląc śmiech, słodkie przekąski i gorącą herbatę. To spotkanie nie jest jednak zwykłą towarzyską wizytą — ma swój cel. Organizatorzy trafnie nazwali je Sobotnią Misją, dniem poświęconym spotkaniu: spotkaniu kultur, otwieraniu serc i prowadzeniu dialogu.
Dzień rozpoczyna się o 9:45 rano w muzeum kultury afrykańskiej na parterze domu. Niektórzy z uczestników, być może nieświadomie, już rozpoczęli swoją misję — po prostu otwierając się na doświadczenia innych. Siostra Celine zaczyna od lekkiej i zabawnej aktywności: kulturowego bingo. Każdy otrzymuje kartkę z pięcioma rzędami i kolumnami, na której znajdują się nietypowe stwierdzenia, takie jak „Lubię jeść szarańczę” czy „Mam przyjaciela z Afryki”. Zadanie polega na tym, by znaleźć osobę, dla której dane zdanie jest prawdziwe. Cel jest prosty, ale głęboki — poznać się nawzajem poza powierzchowną rozmową. Wkrótce pokój wypełnia śmiech, a Siostra Lucy, wspierana przez Roberta, jako pierwsza woła „Bingo!” i ogłasza zwycięstwo.
W dobrych nastrojach przechodzimy do czasu modlitwy. Modlitwa to nie tylko wypowiadanie słów do Boga — to także śpiew, ruch i ciche oddanie serca. Siostry są w tym doskonałe: prowadzą modlitwę radosną, muzyczną i głęboko zapraszającą. Pokój wypełnia się głosami i instrumentami łączącymi się w harmonii, gdy rozbrzmiewają pieśni uwielbienia w języku suahili. Siostry twierdzą, że to łatwy język, choć dla wielu z nas nieznane słowa stanowią łagodne wyzwanie.
Po modlitwie jedna z gości, Anastazja, wprowadza kolejną zabawę. Bierze rolkę papieru, odrywa kilka kwadratów i przekazuje ją dalej, a każdy robi to samo. Rolkę obiega pokój wśród śmiechu i ciekawości. Kiedy wszyscy mają już swoje kawałki, Anastazja uśmiecha się i wyjaśnia: „Za każdy kwadracik, który wzięliście, powiecie jedną ciekawostkę o sobie.” Pokój znów rozbrzmiewa śmiechem, gdy niektórzy zdają sobie sprawę, że siedem kwadracików to była odważna decyzja. Następuje urocza wymiana historii i zaskoczeń, z których najbardziej pamiętna okazuje się opowieść kogoś, kto urodził się z trzema nerkami!
Jednak sercem tego dnia jest Msza Święta — prawdziwe źródło i szczyt misji. Podczas homilii ojciec Bertain nawiązuje do słów św. Pawła z Listu do Koryntian:
„Jeśli nie mam miłości i nie otwieram się na innych, nie mogę być misjonarzem.”
Przypomina, że Kościół zawsze musi prowadzić z miłością i zrozumieniem. Powinien bronić prawdy, ale też szukać jej wśród wspólnot, do których jest posłany. Powinien słuchać tych, którzy się z nim nie zgadzają, i odpowiadać dobrocią, a nie osądem. Chrystus obecny w Eucharystii napełnia nas siłą, byśmy kontynuowali misję, którą powierzył nam w dniu swojego Wniebowstąpienia — misję zakorzenioną w miłości wypływającej z Jego przebitego boku na Kalwarii i uwieńczonej triumfem Zmartwychwstania.
Po Mszy Świętej siostra Agnieszka dzieli się osobistym świadectwem — historią, która jest żywym przykładem miłości w działaniu. Opowiada o okolicznościach, które skłoniły ją do poświęcenia życia ewangelizacji, niesieniu radości Ewangelii ludziom na różnych kontynentach: od muzułmanów i ukrytych chrześcijan w Tunezji po tętniące życiem wspólnoty katolickie w Kongo. Jej słowa otwierają okno na trudną rzeczywistość wielu osób: pracę dzieci przy wydobyciu surowców, przeszkody, z jakimi mierzą się konwertyci, oraz czasami zniechęcające zachowania niektórych liderów Kościoła bardziej uwikłanych w politykę niż w duszpasterstwo. A jednak siostra Agnieszka przypomina, że Bóg nigdy nie opuszcza swojego ludu — wciąż powołuje i formuje ludzi takich jak ona, aby byli głosem nadziei dla tych, którzy pragną wody życia na pustyniach rozpaczy.
Na zakończenie zostajemy zaproszeni na górę, by w najbardziej namacalny sposób praktykować misję — dzieląc się posiłkiem. Nie ma bowiem lepszej formy ewangelizacji niż wspólny stół. Gotowanie i jedzenie razem wyrażają miłość, szacunek i zaufanie; otwierają drzwi do prawdziwej przyjaźni i rozmowy. Pyszne potrawy siostry Lucy stają się dosłownie pokarmem dla ciała i duszy.
Tak kończy się to radosne spotkanie — dzień, w którym Bóg był w centrum, a ludzie spotkali się jak bracia i siostry, odkładając na bok różnice i radując się przyjaźnią oraz wiarą.
Na zewnątrz wciąż wieje wiatr, a liście dalej spadają. Jesień dopiero się zaczęła, a miasto Lublin nie przestaje się poruszać. Jednak ci, którzy uczestniczyli w Sobotniej Misji, odchodzą odmienieni, niosąc w sercach cichą prawdę: że każdy akt spotkania, choćby najmniejszy, jest już misją miłości.
Podzielił się uczestnik P.
„If I do not have love, and I do not open myself to others, I cannot be a missionary.„
The city of Lublin quivers as the first signs of autumn appear. The bleak morning light is too shy to warm its streets, and a cool breeze brushes the trees, sweeping away ruddy and brown leaves. The stillness of the season softens the sounds of a city that refuses to slow down, whose citizens work relentlessly despite the chill in the air.
In the neighborhood of Sławinek, however, life pulses vibrantly within the walls of the White Sisters of Our Lady of Africa community house. It is Saturday, October 11th, and a group of joyful people are gathered together, sharing laughter, sweet snacks, and hot tea. Yet this meeting is not a casual one, it has a purpose. The organizers have fittingly called it Saturday Mission, a day devoted to encounter: cultures meeting, hearts opening, and dialogue unfolding.
The day begins at 9:45 a.m. with a gathering in the museum dedicated to African culture on the ground floor of the house. Some of the early arrivals have, perhaps unknowingly, already begun the mission, by simply opening themselves to the experiences of others. Sister Celine starts us off with a light-hearted activity: a cultural bingo. We each receive a sheet with a five-by-five grid containing unusual statements such as “I like to eat locusts” or “I have an African friend.” The task is to move around the room and find someone for whom each statement is true. The goal is simple but profound, to meet one another beyond the surface level of small talk. Laughter fills the room as Sister Lucy, helped by Robert, is the first to shout “Bingo!” and claim victory.
With spirits lifted, we move into a time of prayer. Prayer is not only the act of speaking words to God; it is also song, movement, and the quiet surrender of the heart. The sisters excel at leading this kind of prayer, joyful, musical, and deeply inviting. The room soon fills with voices and instruments rising in harmony, as hymns of praise are sung in Swahili. The sisters claim it is an easy language, though for many of us, the unfamiliar words offer a gentle challenge.
After prayer, one of the guests, Anastasia, introduces the next activity. She takes a roll of paper, tears off a few squares, and passes it to the person beside her, who does the same. The roll goes around the room amid laughter and curiosity. When everyone has taken their share, Anastasia smiles and reveals the purpose: “For each square you took, you’ll share a fun fact about yourself.” Laughter erupts again as some realize their choice of seven squares may have been too ambitious. What follows is a delightful exchange of stories and surprises, the most memorable being someone’s revelation of having been born with three kidneys!
The heart of the day, however, comes with the celebration of Mass, the true source and summit of mission. During the homily, Father Bertain reflects on the words that echo those of Saint Paul to the Corinthians:
“If I do not have love, and I do not open myself to others, I cannot be a missionary.”
He reminds us that the Church must always lead with love and understanding. It
must defend truth while also seeking truth within the communities it hopes to reach. It must listen to those who oppose it and respond with kindness rather than judgment. Christ, present in the Eucharist, fills us with the strength to continue themission He entrusted to us on the day of His Ascension, one rooted in the love that flowed from His side at Calvary and crowned by the triumph of His Resurrection.
After Mass, Sister Agnieszka shares her personal testimony, a story that embodies love in action. She speaks about the circumstances that inspired her to dedicate her life to evangelization, bringing the joy of the Gospel to people across continents: from the Muslims and hidden Christians of Tunisia to the vibrant Catholic communities of Congo. Her words open a window into the struggles of many, child labor in the extraction of resources, the obstacles faced by converts, and the occasional disheartening behavior of church leaders more entangled in politics than pastoral care. Yet Sister Agnieszka reminds us that God never abandons His people. He continues to call and form individuals like her to be voices of hope for those thirsting for life-giving water in the deserts of despair.
Finally, we are invited upstairs to practice mission in the most tangible way, by sharing a meal. There is no better form of evangelization than sitting at the same table. Cooking and eating together express love, respect, and trust; they open the door to true friendship and conversation. Sister Lucy’s delicious cooking becomes, quite literally, nourishment for both body and soul.
And so this cheerful gathering comes to a close, a day in which God was at the center, and people came together as brothers and sisters, setting aside differences and rejoicing in friendship and faith.
Outside, the wind still blows, and the leaves continue to fall. Autumn has only begun, and the city of Lublin continues its restless motion. Yet those who took part in Saturday Mission walk away changed, carrying in their hearts a quiet truth: that every act of encounter, however small, is already a mission of love.