9th December 2023
DECEMBER MISSION SATURDAY
With the winter snow crunchy underfoot, the air fresher than one would think possible and the cold thrilling all your senses to alertness, a ragtag group of international students from the Catholic University of Lublin and elsewhere in Lublin assembled at the Sisters’ House for the monthly International Mission Day.
As always, we were welcomed warmly by the sisters, and ushered into our seats in the perennially awe-inspiring room of African artefacts and artwork, which always imposes an atmosphere of respect for ancestors and presence of mind on the conversations had in the room. The hospitality of the sisters and their guests know no bounds, as seen in the bites laid out for those who were a little hungry and thirsty from their walk through the snow, including coffee and cake. As the early birds waited for the entire invited group to congregate, friends, acquaintances and new faces chatted with each other, offering simple introductions and receiving a welcoming glance and nod, especially where the language barrier between Polish and English still existed. Of course, despite the difficulty in communicating, the group was one in heart and mind regarding the warmth they all shared for the Missionary Sisters of Our Lady of Africa and everyone was eager to engage with the theme of the day: Mission in Southern Africa.
General introductions were coordinated by Sr. Victoria, assisted by Pablo Valdes, who offered to be the Polish- English translator of the day. A task that would keep him occupied for a significant amount of time. With a basic introduction accomplished, the day officially began with a presentation by Miss. Martyna Zaremba, a lay Salesian missionary, who elaborated on her mission experience in Southern Africa, in particular, Namibia and Malawi, with the latter country receiving the bulk of her service. She accompanied her wonderful and insightful rendition with moving and wholesome pictures taken during her time with the Malawian children living around the Salesian mission house in which she worked. Having spent just over three months in the Salesian Malawian community, she was able to engage with the children in various ways, including helping to buy writing and colouring materials, where she remarked on how frequently crayons would need to be replenished to keep up with the children’s eagerness to colour; helping to teach the children language skills and religious education, especially with stories from the Bible; playing with them while they were waiting for their parents; or helping them with their homework. She spoke about the Salesian notion of the Oratory, which involves helping the children come to know Christ through four important elements: play, prayer, study and service. She had fun with the kids, so much so that it tore her heart open that she had to leave them at the end of her mission. Her experience, according to her, opened her eyes up to the disadvantaged of the world, helping her put the privileges of her life into new perspective, including her education in Poland, Polish infrastructure and the cultural and religious foundation of her native land. She ended her presentation with the expression of hope that she would return to Africa as a lay missionary and encouraged everyone to be open to God’s potential call to mission: it was not an easy task to assent to, but it was worth it.
The next presentation, after a short break, was given by Fr. Mieczysław Puzewicz, a veteran priest in the field of works of mercy among the poor, homeless, marginalized and displaced of Lublin, and Poland as a whole. Fr. Mietek Puzewicz is the founder of the Stowarzyszenie Centrum Wolontariatu in Lublin which has grown into the Stowarzyszenie Solidarnosci Globalnej, an institution that seeks to help meet the needs of the refugees, internally displaced and homeless of Lublin, wider Poland and neighbouring Eastern European countries. Having worked in this charism for at least 30 years, Fr. Puzewicz is experienced and battle-hardened, but also immensely tender with the people of God he has been privileged to meet and serve. In his presentation, accompanied by photos of the people he has encountered in his years of service as well as the centres and other structures he has helped to create to meet the need of the disenfranchised of Lublin, he spoke about the plight of many people, more than the audience might care to know, who need a great deal of help. He spoke about Ukrainian refugees of the recent war with Russia; he spoke about refugees from the Yugoslavian conflict; he spoke about the runaway children of abusive and dysfunctional households; he spoke about battered women and children afraid for their lives who find themselves on the streets. The harrowing stories are part of what moves him every day to meet these people and comfort them, feed them, clothe them, house them and help them find new homes or restore their families, so they have hope of a better future. The other part of his motivation is the genuine Christian call to love our neighbours as Christ loved us, to seek their good, to feed the hungry, to quench the thirsty, to clothe the naked, to visit the sick, to give to the poor and needy. He invited the listeners to consider offering their services in the soup kitchens opened by his organization, or at least to keep these poor souls in mind in their prayer. There are many ways to help; he stressed however, that in his experience, the greatest gift you could give to any of these unfortunate souls who find themselves in poverty, homelessness or refugee status, is to simply look at them and treat them as human beings. Acknowledging their dignity as human beings, by talking to them, sharing a meal with them, smiling with them or even hugging them, goes a long way to helping the person in these dire straits feel loved and find hope in their situation. So, let us treat each other like true children of God, as human beings made in his likeness, no matter our station.
Contemplating these captivating presentations in our minds, we were left to discuss amongst ourselves for a few minutes, as the common meal was given its final touches in the kitchen. Enriched by the company and motivated by the call to action inspired by the two capable presenters of the day, we were then called to the dining room, where we sat down as a family, with individuals stretching across at least three continents: America represented by a Brazilian and a Mexican, Africa represented by Ghanaians, Zimbabweans, Ugandans, Congolese, South Africans and Kenyans, among others and Europe represented by a Georgian and the Polish. Having thanked God for the meal put before us, we were warmly welcomed to partake in a continuation of the theme of southern Africa, as the meal was prepared by Edgar, who offered an assortment of Zimbabwean dishes, including a deliciously marinated chicken, fresh vegetables and sadza (boiled cornmeal, pounded into shape), the latter being similar to this writer as another version of the Kenyan ugali. The meal was accompanied, as to be expected, with pleasant conversation and much laughter, as the content of the day melted deep into our hearts: we were a family of faith, called not only to help each other but to commune lovingly with one another. The shared meal thus helped break down borders and helped build the community, not only as friends of the Missionary Sisters of Our Lady of Africa, but as comrades in striving to make the world a better place and progressively building the Kingdom of God in our various occupations and stations in life.
Having been fed in body, we were invited to be fed in mind and spirit by spending time with Our Lord in Eucharistic Adoration. While some of the guests were unable to do this due to other commitments, a number stayed behind to represent the entire community and pray for everyone’s intentions, asking the Lord to continue blessing the friends of the Missionary Sisters of Our Lady of Africa and requesting him to give us the same grace that He gave His Mother, the grace of the fiat to whatever service the Lord requested of us, whether it was to go to mission in another country, to help the poor and needy on our own doorsteps or to serve him in another capacity in our study, work, family life and ecclesial community. Having learnt a great deal and been restored in mind, body and soul, we were once again launched into the cold, fresh air, to listen attentively once more to the snow underfoot, breathing in life into our lungs and feeling on our skin the sharpness of the renewed call to mission, come rain or shine, come snow or desert wind.
By Aloysius Maina,
Licentiate in Systematic Theology Student, KUL,
Kenyan and Friend of the Missionary Sisters of Our Lady of Africa
9 grudnia 2023 r.
GRUDNIOWA SOBOTA MISYJNA
Gdy zimowy śnieg chrupał pod stopami, powietrze było świeższe, niż mogłoby się wydawać, a chłód pobudzał wszystkie zmysły do czujności, barwna grupa studentów zagranicznych z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i innych miejsc w Lublinie zebrała się w Domu Sióstr na miesięcznym Międzynarodowym Dniu Misyjnym.
Jak zawsze zostaliśmy ciepło przywitani przez siostry i zaprowadzeni na nasze miejsca w niezmiennie budzącej podziw sali pełnej afrykańskich artefaktów i arcydzieł, która zawsze wprowadza atmosferę szacunku dla przodków i trzeźwości umysłu podczas rozmów prowadzonych w sali. Gościnność sióstr i ich gości nie zna granic, o czym świadczył poczęstunek m.in. kawą i ciastem dla tych, którzy po spacerze po śniegu poczuli się zgłodniali i spragnieni. Gdy ranne ptaszki czekały aż zgromadzą się wszyscy zaproszeni, przyjaciele, znajomi i nowicjusze rozmawiali ze sobą, przedstawiając się i wymieniając powitalne spojrzenia i skinienia głową, szczególnie tam, gdzie nadal istniała bariera językowa między polskim i angielskim. Oczywiście, pomimo trudności w komunikowaniu się, grupa była zgodna w sercu i umyśle co do ciepła, jakim wszyscy darzyli Siostry Misjonarki NMP Królowej Afryki, i wszyscy byli chętni do zaangażowania się w temat dnia: Misja w Afryce Południowej.
Ogólne wprowadzenie koordynowała s. Victoria, której pomagał Pablo Valdes, który zaproponował, że będzie ówczesnym tłumaczem polsko-anglieskim. Zadanie, które miało go zajmować przez znaczną ilość czasu. Po zakończeniu podstawowego wprowadzenia dzień oficjalnie rozpoczął się prezentacją autorstwa Martyny Zaremby, świeckiej misjonarki salezjańskiej, która szczegółowo opowiedziała o swoim doświadczeniu misyjnym w Afryce Południowej, zwłaszcza w Namibii i Malawi, przy czym na tym ostatnim kraju skupia się większość jej posługi. Swój wspaniały i wnikliwy przekaz uzupełniała poruszającymi i wartościowymi zdjęciami, które zrobiła podczas pobytu z dziećmi z Malawi, mieszkającymi w pobliżu salezjańskiego domu misyjnego, w którym pracowała. Spędziwszy nieco ponad trzy miesiące we wspólnocie salezjańskiej w Malawi, mogła na różne sposoby nawiązać kontakt z dziećmi, między innymi pomagając w zakupie przyborów do pisania i kolorowania, wspominając przy tym, jak często trzeba było uzupełniać kredki, aby dotrzymać dzieciom kroku w ich chęci do rysowania; asystując w nauczaniu dzieci umiejętności językowych i religii, zwłaszcza przy opowieściachi biblijnych; bawiąc się z nimi, gdy czekały na rodziców; lub pomagając im w odrabianiu zadań domowych. Mówiła o salezjańskiej koncepcji Oratorium, która zakłada pomaganie dzieciom w poznaniu Chrystusa poprzez cztery ważne elementy: zabawę, modlitwę, naukę i służbę. Zaangażowała się w zajęcia z dziećmi do tego stopnia, że z bólem serca musiała je opuścić pod koniec swojej misji. To doświadczenie, według niej, otworzyło jej oczy na pokrzywdzonych przez świat, pomogło jej spojrzeć na nowe perspektywy przywilejów życia, w tym edukacji w Polsce, polskiej infrastruktury oraz kulturowych i religijnych podstaw jej ojczyzny. Zakończyła swoją prezentację wyrazem nadziei, że wróci do Afryki jako świecka misjonarka i zachęciła wszystkich, aby byli otwarci na potencjalne powołanie Boga do misji: nie było łatwo zgodzić się na to zadanie, ale było warto.
Kolejną prezentację, po krótkiej przerwie, wygłosił ks. Mieczysław Puzewicz, doświadczony duszpasterz w dziedzinie dzieł miłosierdzia wśród biednych, bezdomnych, marginalizowanych i wysiedlonych Lublina i całej Polski. Ks. Mieczysław jest założycielem Stowarzyszenia Centrum Wolontariatu w Lublinie, które rozrosło się do Stowarzyszenia Solidarności Globalnej, instytucji, która stara się pomagać w zaspokajaniu potrzeb uchodźców, przesiedleńców wewnętrznych i bezdomnych Lublina, szerzej rozumianej Polski i sąsiednich krajów Europy Wschodniej. Pracując w tym charyzmacie przez co najmniej 30 lat, ks. Puzewicz jest doświadczony i zaprawiony w bojach, ale także niezwykle czuły wobec ludu Bożego, który miał zaszczyt spotkać i któremu służył. W swojej prezentacji, opatrzonej zdjęciami osób, które spotkał podczas swojej wieloletniej służby, a także ośrodków i innych struktur, które pomógł stworzyć, aby wyjść naprzeciw potrzebom pozbawionych praw wyborczych w Lublinie, mówił o trudnej sytuacji wielu osób, które potrzebują ogromnej pomocy, być może więcej, niż słuchacze jego chcieli słyszeć,. Mówił o ukraińskich uchodźcach z niedawnej wojny z Rosją; o uchodźcach z konfliktu jugosłowiańskiego; o uciekinierach-dzieciach z rodzin dysfunkcyjnych i naznaczonych przemocą; o maltretowanych kobietach i dzieciach, które boją się o swoje życie, a które trafiają na ulice. Wstrząsające historie są częścią tego, co motywuje go każdego dnia do spotykania się z tymi ludźmi i pocieszania ich, karmienia ich, ubierania, zapewniania im schronienia i pomagania im w znalezieniu nowego domu lub odbudowaniu rodziny, aby mieli nadzieję na lepszą przyszłość. Drugą częścią jego motywacji jest autentyczne chrześcijańskie powołanie, aby kochać bliźnich, tak jak Chrystus nas umiłował, szukać ich dobra, karmić głodnych, gasić spragnionych, przyodziewać nagich, odwiedzać chorych, dawać ubogim i potrzebującym. Zaprosił słuchaczy, aby rozważyli możliwość skorzystania z usług jadłodajni otwartych przez jego organizację lub przynajmniej pamiętali o tych biednych duszach w swojej modlitwie. Można pomóc na wiele sposobów; podkreślił jednak, że z jego doświadczenia wynika, że największym darem, jaki można podarować którejkolwiek z tych nieszczęsnych dusz, które znalazły się w biedzie, bezdomności lub statusie uchodźcy, jest po prostu spojrzenie na nie i traktowanie ich jak istoty ludzkie. Uznanie ich godności jako istot ludzkich poprzez rozmowę z nimi, spożywanie z nimi posiłku, uśmiechanie się do nich, a nawet przytulanie, w dużym stopniu pomaga osobie znajdującej się w tej trudnej sytuacji poczuć się kochaną i znaleźć nadzieję w swojej sytuacji. Traktujmy się więc wzajemnie jak prawdziwe dzieci Boże, istoty ludzkie stworzone na Jego podobieństwo, bez względu na naszą pozycję.
Kontemplując w myślach te urzekające prezentacje, mogliśmy dyskutować między sobą przez kilka minut, podczas gdy w kuchni doglądano już wspólnego posiłku. Wzbogaceni wspólnotą i zmotywowani wezwaniem do działania zainspirowanym przez dwoje doświadczonych prezenterów tego dnia, zostaliśmy następnie wezwani do jadalni, gdzie zasiedliśmy jak rodzina, w towarzystwie osób z co najmniej trzech kontynentów: Ameryki reprezentowanej przez Brazylijczyka i Meksykanina, Afryki reprezentowanej m.in. przez ludzi z Ghany, Zimbabwe, Ugandyjczyków, Kongijczyków, mieszkańców RPA i Kenijczyków oraz Europy reprezentowanej przez Gruzina i Polaków. Podziękowawszy Bogu za postawiony przed nami posiłek, zostaliśmy serdecznie zaproszeni do kontynuacji tematu Afryki Południowej, gdyż posiłek przygotował Edgar, który zaproponował szeroki wybór dań z Zimbabwe, w tym przepysznie marynowanego kurczaka, świeże warzywa i sadzę (gotowana mąka kukurydziana, ubita w odpowiedni kształt), przy czym ta ostatnia przypomina niniejszemu autorowi inną wersję kenijskiego ugali. Posiłkowi, jak można było się spodziewać, towarzyszyły miłe rozmowy i mnóstwo śmiechu, gdyż treść dnia wryła się głęboko w nasze serca: byliśmy rodziną wiary, powołaną nie tylko po to, by pomagać sobie nawzajem, ale by z miłością obcować ze sobą. Wspólny posiłek pomógł w ten sposób przełamać granice i pomógł zbudować wspólnotę, nie tylko jako przyjaciele Sióstr Misjonarek NMP Królowej Afryki, ale jako towarzysze w wysiłkach na rzecz uczynienia świata lepszym miejscem i stopniowego budowania Królestwa Bożego w naszych różnych zawodach i stanowiskach w życiu.
Nakarmiwszy nasze ciała, zostaliśmy zaproszeni do odżywienia umysłu i ducha poprzez spędzenie czasu z Panem na adoracji eucharystycznej. Chociaż niektórzy goście nie mogli tego zrobić ze względu na inne obowiązki, część pozostała, aby reprezentować całą wspólnotę i modlić się w intencjach wszystkich, prosząc Pana, aby w dalszym ciągu błogosławił przyjaciół Sióstr Misjonarek NMP Królowej Afryki i prosząc Go o tę samą łaskę, którą dał swojej Matce, łaskę fiat do jakiejkolwiek służby, o którą prosił nas Pan, niezależnie od tego, czy byłby to wyjazd na misję do innego kraju, pomoc biednym i potrzebującym u naszych własnych drzwi, czy też służba Mu w innej roli w naszej nauce, pracy, życiu rodzinnym i wspólnocie kościelnej. Dowiedziawszy się wiele i odnowiwszy ciało, umysł i duszę, ponownie zostaliśmy wypuszczeni na zimne, świeże powietrze, aby jeszcze raz uważnie słuchać śniegu pod stopami, wdychając w płuca życie i czując na skórze ostrość odnowionego powołania do misji, bez względu na to czy pada deszcz, czy świeci słońce, czy trwa śnieżna zamieć, czy wieje pustynny wiatr.
Aloysius Maina,
student Licencjatu z Teologii Systematycznej KUL,
Kenijczyk i przyjaciel Sióstr Misjonarek NMP Królowej Afryki
