Aktualności

Wystawa „Oblicza Afryki w sztuce”

W sobotę, 6 grudnia o godz. 16:00 serdecznie zapraszamy na wyjątkowe wydarzenie – wystawę „Oblicza Afryki w sztuce”. To doskonała okazja, aby zanurzyć się w bogactwie kultur, tradycji i artystycznych inspiracji płynących z Afryki. Podczas spotkania będzie można nie tylko poznać historię powstania samej wystawy oraz znaczenie prezentowanych prac, lecz także porozmawiać z Siostrami, które od lat posługują na misjach.

W kameralnej, otwartej atmosferze uczestnicy będą mogli wymienić się własnymi doświadczeniami, zadać pytania, a także po prostu spędzić czas w dobrym, życzliwym towarzystwie. To idealny moment, by zatrzymać się na chwilę i odkryć piękno oraz różnorodność afrykańskiego dziedzictwa.

Podczas wydarzenia dostępne będą również pamiątki–cegiełki, z których dochód zostanie przeznaczony na wsparcie domów dziecka prowadzonych przez nasze Siostry. Każdy zakup to realna pomoc oraz gest solidarności z najmłodszymi, którzy dzięki temu mogą otrzymać bezpieczne schronienie i szansę na lepszą przyszłość.

Zapraszamy wszystkich – zarówno stałych bywalców naszych spotkań, jak i osoby, które po raz pierwszy chcą poznać naszą działalność. Do zobaczenia!

Oblicza Afryki w sztuce – Wernisaż

Wystawa „Oblicza Afryki w sztuce” zaprasza w barwną podróż przez kontynent pełen życia, różnorodności i twórczej energii. Ukazuje piękno Afryki – jej kulturę, pomysłowość mieszkańców oraz siłę, która rodzi nadzieję i inspiruje.

Prezentowane eksponaty – przedmioty codziennego użytku, instrumenty muzyczne, tradycyjne stroje i wiele innych – to wyjątkowe, ręcznie wykonane dzieła, w których ukryta jest historia, tradycja i serce ich twórców. Tętniące barwami i symboliką, emanują ciepłem, radością i energią, zapraszając do odkrywania bogactwa afrykańskiego dziedzictwa.

Zbiory pochodzą z kolekcji Sióstr Misjonarek NMP Królowej Afryki, zwanych Siostrami Białymi. Zgromadzenie to od lat obecne jest w piętnastu krajach Afryki, gdzie siostry dzielą codzienne życie, troski i radości z lokalnymi społecznościami. W swojej misji spotykają ludzi, którzy zachwycają wewnętrznym bogactwem, talentem i siłą ducha.

Jednym z ważnych zadań Sióstr Misjonarek jest promowanie i ochrona rodzimej kultury. Siostry dostrzegają piękno w każdym człowieku, wspierając rozwój jego talentów i mądrości, by mogły rozkwitać w codziennym życiu i budować wspólne dobro.

źródło: https://csklublin.pl/wydarzenia/oblicza-afryki-w-sztuce-wernisaz-csk/

Oblicza Afryki w sztuce | CSK
25.10.2025 r. – 08.03.2026 r.
Wystawa dostępna w godzinach otwarcia budynku: 8.00-21.00
Foyer Sali Kinowej
Wernisaż: 24.10.2025 r. godz. 19:00
Wstęp bezpłatny

„Misjonarze nadziei pośród narodów” – orędzie papieża Franciszka na Światowy Dzień Misyjny 2025

Jeszcze przed swoją śmiercią papież Franciszek pozostawił Kościołowi wyjątkowe przesłanie — orędzie na 99. Światowy Dzień Misyjny, który obchodzimy w tym roku 19 października. Orędzie zatytułowane „Misjonarze nadziei pośród narodów” to swoisty duchowy testament Papieża, który przez całe swoje pontyfikaty przypominał, że chrześcijanin nie może zamknąć się w sobie, ale jest wezwany, by wychodzić ku innym, niosąc im Ewangelię i nadzieję.

Franciszek pozostawił nam słowa, które dziś — po jego odejściu — brzmią z jeszcze większą mocą: wzywają, by każdy ochrzczony stał się świadkiem Bożej miłości w świecie pełnym niepokoju, konfliktów i zwątpienia.

1. Jezus – źródło i wzór misji nadziei

Papież przypomina, że misja Kościoła ma swoje źródło w Jezusie Chrystusie, posłanym przez Ojca i namaszczonym Duchem Świętym, by głosić ubogim dobrą nowinę i „obwieszczać rok łaski Pana”.

„Jezus przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich” — przypomina Ojciec Święty, wskazując, że to właśnie On jest pierwszym i największym misjonarzem nadziei.

Chrystus głosił Ewangelię nie słowem, lecz życiem — przez bliskość, uzdrowienie i przebaczenie. W Nim każdy misjonarz znajduje źródło swojej siły i odwagi, szczególnie wtedy, gdy droga staje się trudna i niezrozumiała.

2. Kościół – wspólnota, która niesie nadzieję

Franciszek zachęca, by spojrzeć na Kościół nie jak na instytucję, lecz jak na wspólnotę w drodze, która dzieli radości i cierpienia ludzi wszystkich narodów:

„Radość i nadzieja, smutek i lęk ludzi w naszych czasach… są również radością i nadzieją, smutkiem i lękiem uczniów Chrystusa.”

Być misjonarzem nadziei to być z ludźmi — blisko ich życia, ran i marzeń. Kościół ma iść z nimi, słuchać, pocieszać i świadczyć o Bogu, który nie opuszcza człowieka. Papież podkreśla, że misja zaczyna się zawsze od serca zdolnego do empatii i współczucia.

3. Nadzieja rodzi się ze zmartwychwstania

Źródłem misyjnej odwagi jest zmartwychwstały Chrystus. Papież pisze:

„Zmartwychwstały i chwalebny Chrystus jest głębokim źródłem naszej nadziei. Dlatego możemy mówić, że głoszenie Ewangelii jest przekazywaniem nadziei, która nigdy nie zawodzi.”

Misjonarz nie niesie więc własnych słów, ale doświadczenie spotkania z żywym Jezusem. Jego moc i radość rodzą się z modlitwy, Eucharystii i wspólnoty — to one sprawiają, że misja jest płodna duchowo.

4. Misja w sercu świata – wezwanie do Sióstr misjonarek

Dla Sióstr Białych Misjonarek Afryki to orędzie jest szczególnym zaproszeniem do odnowienia misyjnego zapału. Papież przypomina, że prawdziwa misja nie polega na wielkich dziełach, ale na codziennym byciu znakiem nadziei: przez cierpliwość, obecność, służbę i modlitwę.

W świecie, w którym często brakuje sensu i pokoju, każda siostra, każdy misjonarz, każdy świecki apostoł może być „iskrą nadziei”, która rozpala w innych wiarę w dobro.

Franciszek kończy swoje orędzie modlitwą, by Kościół „z nową gorliwością i radością” niósł światu Ewangelię. Niech te słowa staną się zachętą, by każdego dnia odnawiać w sercu misyjne „tak” – i z prostotą oraz ufnością być misjonarkami nadziei pośród narodów.

Pełny tekst orędzia tutaj:
https://www.vatican.va/content/francesco/pl/messages/missions/documents/20250125-giornata-missionaria.html

Sobota misyjna w Październiku

Wszystkich zainteresowanych tematyką misji, spotkaniem z drugim człowiekiem, kulturą, językiem, rozeznającym swoje powołanie w Kościele zapraszamy na spotkanie inauguracyjne. W programie Eucharystia, pochylenie się nad Orędziem Papieża na Światowy Dzień Misyjny. Nie zabraknie wspólnych rozmów i będzie możliwość prac artystycznych na rzecz misji. Zapraszamy.

We invite all those interested in the topic of missions, meeting with others, culture, language, and discerning their vocation in the Church to the inaugural meeting. The program includes the Eucharist and a reflection on the Pope’s Message for World Mission Day. There will be time for shared conversations, and an opportunity to engage in artistic work in support of missions. We warmly invite you to join us.

Różaniec misyjny

rozaniec-misyjny
Różaniec misyjny
– Różaniec zrobiony w ten sposób, aby każdy dziesiątek poprzez inny kolor symbolizował jeden z kontynentów.  Kolor zielony – Afrykę – nawiązuje do zieleni afrykańskich lasów tropikalnych; Kolor czerwony – Amerykę – podkreśla kolor skóry Indian, rdzennych mieszkańców Ameryki; Kolor biały – Europę – oznacza kolor skóry Europejczyków; Kolor niebieski – Oceanię – symbolizuje wody Oceanu Spokojnego, na którym rozsiane są rozliczne wyspy; Kolor żółty Azję – przypomina ludy Azji.

TAJEMNICE RADOSNE (poniedziałki i soboty)

Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

Pan przed Wcieleniem poprosił o zgodę Maryję. Nas także prosi o współpracę, aby wszyscy ludzie poznali Mesjasza i przyjęli Jego orędzie zbawienia.

Nawiedzenie Świętej Elżbiety

Po cudownym Zwiastowaniu Maryja zaraz wyruszyła w drogę, aby pomóc Elżbiecie.
Miłość  bliźniego jest dowodem miłości do Pana Boga. Największa miłość to ta, która daje siostrom i braciom wiarę i łaskę. Świadectwo wiary, dar miłości są środkami do ewangelizacji świata.

Narodzenie Pana Jezusa w Betlejem

Słowo przychodzi do nas, żeby powiedzieć człowiekowi o swojej nieskończonej miłości i wyzwalać  go z jakiekolwiek formy niewoli oraz pomóc mu żyć w wolności dziecka Bożego.
Jezus narodził się dla wszystkich, ale miliony ludzi żyją tak, jakby On się nigdy nie narodził.
Módlmy się, aby każdy człowiek poznał Jezusa Chrystusa.

Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni

Jezus objawia się jako oczekiwany Mesjasz, to znaczy ten, który dokona dzieła zbawienia.
Musimy być światłością świata i odważnymi świadkami Ewangelii. Każdy nasz czyn może stać się głoszeniem Pana Jezusa, jeśli będziemy przeżywać życie zgodnie z prawem, jakiego Jezus nas nauczył, prawem miłości wszystkich sióstr i braci.

Znalezienie Pana Jezusa w świątyni

Jezus ma tylko jedną myśl: podobać się Ojcu i wypełnić zgodnie z Jego wolą plan zbawienia.
Nasze całkowite tak powiedziane Bogu w chwilach wesołych i smutnych przyniesie zbawienie wielu siostrom i braciom.

TAJEMNICE BOLESNE (wtorki i piątki)

Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

Jezus w czasie agonii, widząc grzechy wszystkich ludzi i ich niewdzięczność, przeżył chwile zwątpienia w owocność swojej misji zbawienia. Złączmy nasze cierpienia z Jego cierpieniami, tak by Ewangelia była głoszona wszystkim narodom i została przyjęta przez wszystkich ludzi.

Biczowanie Pana Jezusa

Jezus mimo trudności nie rezygnuje ze swojej misji. Znosi cierpliwie zniewagi i poddaje się biczowaniu.
Nasze umartwienia złączone z cierpieniem Jezusa będą źródłem obfitych łask dla wielu ludzi.

Cierniem ukoronowanie

W zniewagach i naigrywaniu się z Chrystusa oprawcy nieświadomie głoszą, że jest On królem.
Cechą Chrystusa jest służenie, poddanie się bezmyślności ludzi- do końca, z bezinteresownej miłości. Postarajmy się także „poświęcić” służbie dla naszych sióstr i braci, tak aby miłość mogła odnowić świat.

Dźwiganie krzyża

Jezus, który niesie krzyż, staje się nadzieją dla każdego z nas w godzinie próby. Dla wielu sióstr i braci, którzy nie znają Chrystusa, jest to czas męki i ich drogi są Kalwarią bez wyjścia. Módlmy się aby przybywało misjonarzy gotowych wskazać im drogę wiary.

Śmierć Pana Jezusa na krzyżu

Jezus umiera dla zbawienia wszystkich. Ma ramiona otwarte, jakby chciał objąć całą ludzkość. Krzyż wzywa nas. Nie wystarczy, byśmy nazywali siebie chrześcijanami. Musimy żyć tajemnicą krzyża.

TAJEMNICE CHWALEBNE (środy i niedziele)

Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Popatrzmy na spotkania Pana Jezusa po Zmartwychwstaniu z Jego uczniami – zamiast radości i szczęścia na ich twarzach maluje się strach, smutek, niewiara i rozpacz!
Niech łaska tajemnicy Zmartwychwstania będzie drogą ku lepszemu poznaniu Jezusa.
Czy możemy być spokojni na myśl o milionach ludzi, którzy nie mają jeszcze udziału w tym wielkim darze?

Wniebowstąpienie Pana Jezusa

W domu Ojca Jezus przygotował miejsce dla każdego człowieka, ale nie wszyscy jeszcze o tym wiedzą. Dlatego też przed wstąpieniem do nieba Pan powiedział: ”Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię”. To przykazanie odnosi się do nas wszystkich – nasze życie jest dla wielu jedyną Biblią, którą czytają.

Zesłanie Ducha Świętego

”Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły i na każdym z nich spoczął jeden. Wszyscy też zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić” (Dz 2, 1 – 4).

Wydarzenie zesłania Ducha Świętego przypomina o narodzinach Kościoła i o łasce usłyszenia przez tak wielu ludzi ?w ich własnych językach? Dobrej Nowiny. Niech wiara w Chrystusa ożywia nadzieję na nowe Zielone Święta, aby jeszcze wielu mogło usłyszeć ewangelię życia i prawdy.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (dogmat Kościoła)

Złączona z Jezusem w swoim ziemskim życiu Maryja trwa z Nim w niebie. Świadomość, że obok Pana mamy też Matkę, rodzi ufność w sercu chrześcijan. To Matka pociąga nas, nawraca i prowadzi do Chrystusa.

Ukoronowanie Maryi na Królową nieba i ziemi

”Potem wielki znak ukazał się na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12, 1).

Chwała Maryi w niebie jest uwieńczeniem Jej drogi do świętości, którą realizowała na ziemi pośród najprostszych wydarzeń. Nie pragnęła niczego więcej, jak tylko iść drogą wskazaną przez Jezusa Chrystusa.
Niech Boża łaska dosięga wszystkich ludzkich serc.

TAJEMNICE ŚWIATŁA (czwartki)

Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

”Tyś jest mój Syn umiłowany” (Łk 3, 22).

”Syn umiłowany”… Zanim Jezus usłyszał te słowa nad Jordanem, zapewne wiele razy słyszał je z ust Maryi podczas ukrytego życia w Nazarecie. Słowo wypowiadane z miłości kształtuje w sercu człowieka wrażliwość na głos Boga.
W encyklice Redemptoris Missio czytamy: ”Przez sakrament chrztu człowiek staje się członkiem mistycznego Ciała Chrystusa i zostaje posłany na krańce ziemi, by głosić Dobrą Nowinę”.
W tej tajemnicy módlmy się, aby ochrzczeni byli dzięki mocy Chrystusa gotowi do budowania królestwa Bożego na ziemi.

Objawienie się Pana Jezusa na weselu w Kanie

”Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie (…) Rzekł do nich Jezus: Napełnijcie stągwie wodą. I napełnili je aż po brzegi” (J 2, 5.7).

Wielu ludzi na całym świecie spragnionych jest Boga, spragnionych jest obecności drugiego człowieka. W Tygodniu Misyjnym módlmy się gorąco za pośrednictwem Maryi o uwrażliwienie naszych serc na potrzeby misji.

Głoszenie Ewangelii i wzywanie do nawrócenia

”Jezus chodził po Galilei i głosił Ewangelię, mówiąc: Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1, 14 – 15) Prośmy więc miłosiernego Boga, aby wszystkie narody świata uznały nad sobą panowanie Chrystusa, Króla Miłości, Sprawiedliwości i Księcia Pokoju.

Przemienienie Jezusa na górze Tabor

”A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: Nie opowiadajcie nikomu o tym, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie” (Mt 17, 9).

Jezus przygotowuje w ten sposób zalęknionych uczniów do przeżycia bolesnego momentu męki, poranka Zmartwychwstania i zesłania Ducha Świętego. Dzisiejsi uczniowie, wierni Kościoła i ci, którzy są z dala od Niego, także przeżywają momenty trudne, pełne cierpienia i chwile radosne. Misjonarz powinien być człowiekiem o otwartym i kochającym sercu, aby pomagać ludziom odnajdywać we wszystkich ich doświadczeniach znaki miłości Boga.
Prosimy Cię, Panie, aby świadectwo misjonarzy zaowocowało pragnieniem poznania Jezusa przez niewierzących i poszukujących prawdy.

Ustanowienie Eucharystii

”Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki” (J 6, 51).

W tej tajemnicy objawia się miłość Chrystusa ku człowiekowi. Jednak ta Miłość nie jest kochana, bo większość ludzi nie zna jeszcze Chrystusa. Dlatego Jan Paweł II pisał: ”Nie możemy być spokojni, gdy pomyślimy o milionach braci i sióstr, tak jak my odkupionych Krwią Chrystusa, którzy żyją nieświadomi Bożej miłości” (Redemptoris Missio). Prośmy więc usilnie o wzrost ducha misyjnego w Kościele.

 

Dialog i wybory w Duchu Świętym  

Spotkanie różnych kultur, rozumienie wiary i sposób jej wyrażania jest codziennością misjonarza. Każdy z nas w życiu styka się z różnorodnymi poglądami i musi podejmować decyzje, kierując się dobrem i natchnieniem Ducha Świętego, który potwierdza te wybory wewnętrznym pokojem.

Chciałabym podzielić się refleksją na temat Dziejów Apostolskich, szczególnie pierwszego synodu Kościoła, Soboru Jerozolimskiego (Dz 15, 1-29). To wydarzenie, umieszczone w centrum Dziejów przez Łukasza, podkreśla znaczenie decyzji podjętych przez Pawła, Barnabę oraz Apostołów w Jerozolimie.

Doświadczenie przemieniającej miłości Chrystusa przekształciło małą wspólnotę uczniów, zalęknionych i zamkniętych w Wieczerniku, w odważnych świadków, otwartych na innych, napełnionych Duchem, który posyła ich na krańce świata. To właśnie przedstawia nam Ewangelista Łukasz w Dziejach Apostolskich (Dz 1).

Bardzo istotnym elementem tego soboru było otwarcie drzwi Kościoła dla narodów, „zmuszając” go do „poszerzenia swego namiotu”, co dało początek nowej wspólnocie, rozszerzonej pod względem języka, kultury i praktyk religijnych – nowemu stworzeniu. Łukasz ukazuje pewien schemat, w którym porozumienie osiąga się poprzez słuchanie głosu Ducha Świętego, kierującego Kościołem na przestrzeni dziejów – schemat, który może inspirować nas także dzisiaj.

Bezpośrednią przyczyną zgromadzenia jerozolimskiego, według relacji Dziejów Apostolskich, była sytuacja określana jako konflikt antiocheński, wywołana przez „nowo przybyłych” z Judei. Nauczali oni, że warunkiem zbawienia jest praktykowanie obrzezania i przestrzeganie Prawa Mojżeszowego. Barnaba i Paweł zostają więc wysłani do Jerozolimy, aby przedstawić ten problem Apostołom i Starszym.

Fundamentalnym zagadnieniem konfliktu była tożsamość Kościoła, który rozumiał swoją misję jako powszechną. Istotne było określenie, w jakim stopniu chrześcijanie byli zobowiązani do przestrzegania przepisów Prawa Mojżeszowego. Pod tym względem Kościół jawił się jako spadkobierca tradycji judaistycznej.

Z drugiej strony misja ewangelizacyjna skierowana do pogan pokazuje, że od samego początku chrześcijanie rozumieli, iż przesłanie Chrystusa nie jest ograniczone do Żydów, lecz obejmuje całą ludzkość. To wydarzenie stało się dla Kościoła okazją do głębszego uświadomienia sobie działania Chrystusa i jego konsekwencji w teologii, praktykach religijnych oraz życiu społecznym.

Przyjrzyjmy się teraz niektórym aspektom tej historii, które mogą inspirować nas do pełnego przeżywania misji do której każdy z nas jest powołany.

W Dziejach Apostolskich Paweł, Barnaba i ich towarzysze są oficjalnymi wysłannikami wspólnoty antiocheńskiej. W drodze do Jerozolimy „przechodzili przez Fenicję i Samarię, opowiadając o nawróceniu pogan, co napełniało radością wszystkich braci”.

Bycie posłanym i posiadanie dobrej intencji wydają się być dwoma fundamentalnymi elementami. Święty Ignacy mówi o skłonności duszy do uwolnienia się od wszelkich nieuporządkowanych uczuć oraz do szukania i odnajdywania woli Bożej. „Pełnić wolę Bożą” – to motto Matki Marii Salome… „Istnieje wiele sposobów rozumienia i wypełniania woli Bożej. Łaska Matki Salomei polegała na tym, że rozumiała ją w najprostszy możliwy sposób, odnajdując ją wszędzie, w świetle swojej dziecięcej wiary”¹.

„Kiedy przybyli do Jerozolimy (…), opowiedzieli wszystko, co Bóg z nimi uczynił” (Dz 15,3). Jednak ich świadectwo zostało przerwane przez „niektórych członków stronnictwa faryzeuszów, którzy uwierzyli, a którzy twierdzili, że poganie powinni zostać obrzezani i zobowiązani do przestrzegania Prawa Mojżeszowego. Apostołowie i Starsi zebrali się więc, aby rozważyć tę sprawę.” Warto podkreślić, że przeciwnicy są tutaj wyraźnie zidentyfikowani: członkowie grupy faryzeuszów, którzy – w przeciwieństwie do Pawła – pozostali przywiązani do ścisłego przestrzegania Prawa Mojżeszowego. W trakcie obrad wydaje się, że każdy mógł się wypowiedzieć.

Ten etap zakończył się przemówieniem Piotra (Dz 15,7-11), który odniósł się do doświadczenia, w którym rozpoznał działanie Boga, i przedstawił wynikające z tego konsekwencje². Następnie Paweł i Barnaba zaświadczyli o znakach i cudach, których Bóg dokonał przez nich wśród narodów. Przedmiotem ich obrad była więc praca Boża wśród nich i narodów.

Bóg znajdował się w centrum ich wypowiedzi. Pomagało to rozpoznać i nazwać to, co nie pochodziło od Boga – zarówno u tych, którzy przyszli w złych intencjach, jak i u tych, którzy mieli swoje własne plany.

Jakub, który następnie zabrał głos, nie tylko wysłuchał każdego punktu widzenia w poszukiwaniu rozwiązania, ale także był przykładem rozumienia i interpretowania Słowa Bożego. Dokument zawierający decyzje został wysłany do Antiochii wraz z delegatami wspólnoty jerozolimskiej. Warto zauważyć wyrażenie: „Duch Święty i my sami postanowiliśmy” (edoksen gar tō pneumati tō hagiō kai hēmin), które nie pojawia się nigdzie indziej w Nowym Testamencie i ujawnia niezwykłą samoświadomość wspólnoty. W podejmowanych wspólnie decyzjach widziano najpierw działanie Ducha Świętego, a nie własne wysiłki, co umożliwiło ponowne zjednoczenie podzielonej wspólnoty.

Niech dane nam będzie doświadczyć przemieniającej miłości Zmartwychwstałego Pana, który wzywa nas do wspólnej drogi bez lęku, do pogłębiania naszych charyzmatów i życiu pełnią Ducha Świętego.   

S. Celina Natanek, Misjonarka NMP Królowej Afryki

¹ R.P. MAZE, Stulecie Czcigodnej Matki Marii Salomei 1847-1947, Konferencje, s. 27.

² Dz 15,8-11.

Matka Boża Królowa Afryki

MODLITWA DO NMP KRÓLOWEJ AFRYKI

Królowo Afryki, Matko nasza,
pamiętaj o narodach Afryki.

Aby Ci wszyscy,
których już porwał sobą Chrystus,
głosili Dobrą Nowinę całym swym życiem.

Matko, która byłaś przy Apostołach
gdy zakładano Kościół,
wspomagaj współczesnych apostołów,
aby odważnie głosili Słowo Boże.

Ty, która otwarta na Ducha Świętego,
byłaś gotowa powitać Chrystusa w sobie,
i wydać Go na świat,

wyproś dla wielu młodych ludzi
podobną otwartość i dostępność.

Pani Afryko, Królowo Pokoju,
wyproś dar pokoju dla narodów rozdartych
przez urazy, nienawiść i rasizm.

Niech przykazanie Miłości Twojego Syna
zwycięży i pojedna wszystkie serca,
aby razem mogły Śpiewać Chwałę
Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Amen.

30 kwiecień – Święto Matki Bożej Królowej Afryki

Kim jest Matka Boża królowa Afryki?

To Najświętsza Panna Maria, Matka Jezusa
i nasza Matka, wybrana spośród wszystkich kobiet by przynieść na świat Zbawiciela. Była obecna na Górze Kalwarii w chwili Jego śmierci, a potem znów w dzień Zesłania Ducha Świętego, gdy Apostołowie porzuciwszy strach, zaczęli głosić Dobrą Nowinę.

Jak sama nazwa wskazuje, jest ona nasza Patronką. Nie ma w tym nic dziwnego, że od samego początku nasz założyciel, Kard. Lavigerie, oddał nasze religijne zgromadzenie, założone „pod okiem Maryi w Algierii”, pod Jej szczególną opiekę, która w Algierii czczona jest i nazywana w modlitwach „Królową Afryki”.

Jaka jest historia figury Matki Bożej i jej bazyliki?

Figurę Matki Bożej otrzymał pierwszy biskup Algieru, Dupuch, w 1840 od Dzieci Maryi z Lyonu, we Francji. Po otrzymaniu figury, biskup postanowił wybudować kościół dla Maryi. To pragnienie i dzieło ukończył Kard. Lavigerie, wstawiając figurę Matki Bożej Królowej Afryki do dużego Kościoła pod Jej wezwaniem, 4 maja 1873.

Dwa miesiące później, Matka Marie Salome, która potem została pierwszą Marką Generalną, złożyła swoje pierwsze śluby jako misjonarka Afryki.
Trzy lata później, 30 kwietnia 1876 roku figurę Maryi ozdobiono drogocenną koroną, która była darem Ojca Świętego, Leona XIII. Tego dnia Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Afryki został podniesiony do godności Bazyliki.

Bazylika Matki Bożej Królowej Afryki w Algierze

Figurę przyozdobiono również bogatą białą suknią i niebieskim płaszczem, które haftowane były złotą nitką na wzór haftów algierskich. Ostatnia suknia i płaszcz zostały zaprojektowane przez algierskiego artystę, Muzułmanina, który głęboko czci Maryję, Matkę Jezusa.

Kto pielgrzymuje do Matki Bożej Królowej Afryki?

Zarówno chrześcijanie jak i Muzułmanie przybywają, aby prosić Maryję o wstawiennictwo. Ubogie, nikomu nieznane kobiety algierskie jak i osoby o znanych nazwiskach, ludzie z sąsiedztwa i ludzie z daleka.

Czym to Sanktuarium jest dla misjonarzy?

Dla nas, Sióstr Misjonarek Afryki, jak i dla Ojców Misjonarzy Afryki, to miejsce jest czymś o wiele więcej, niż tyko sławnym miejscem pielgrzymek. To właśnie z tego miejsca pierwsi misjonarze opuścili Północną Afrykę udając się w głąb afrykańskiego kontynentu.

To tutaj, u stóp Matki Bożej Królowej Afryki, nasza Matka Marie Salome złożyła ślub w czasie próby rozwiązania zgromadzenia przez jego założyciela Kard. Lavigerie. Matka Marie Salome ślubowała wtedy, że jeżeli Maryja, pod której opieką było to małe zgromadzenie, pozwoli mu przetrwać, figura Matki Bożej będzie odtąd zawsze przed naszym Domem Generalnym, gdziekolwiek on będzie. Dzisiaj Dom generalny znajduje się w Rzymie i według złożonego ślubu, figura ślubów znajduje się przed naszym domem.

Z całą pewnością możemy stwierdzić, że źródło wody żywej obiecanej przez Jezusa zaczęło płynąć właśnie od Maryi Królowej Afryki w Algierii i rozprzestrzeniło się na cały kontynent… aż po obszar Wielkich Jezior i jeszcze dalej.

Pragniemy byście i Wy w tym roku pamiętali o Matce Bożej Królowej Afryki.
Zapraszamy do wspólnej modlitwy do Maryi Królowej Afryki.

Życzymy dobrego święta, z darem modlitwy, wspólnota Sióstr Misjonarek Afryki

 

MODLITWA DO NMP KRÓLOWEJ AFRYKI

Królowo Afryki, Matko nasza,
pamiętaj o narodach Afryki.

Aby Ci wszyscy,
których już porwał sobą Chrystus,
głosili Dobrą Nowinę całym swym życiem.

Matko, która byłaś przy Apostołach
gdy zakładano Kościół,
wspomagaj współczesnych apostołów,
aby odważnie głosili Słowo Boże.

Ty, która otwarta na Ducha Świętego,
byłaś gotowa powitać Chrystusa w sobie,
i wydać Go na świat,

wyproś dla wielu młodych ludzi
podobną otwartość i dostępność.

Pani Afryko, Królowo Pokoju,
wyproś dar pokoju dla narodów rozdartych
przez urazy, nienawiść i rasizm.

Niech przykazanie Miłości Twojego Syna
zwycięży i pojedna wszystkie serca,
aby razem mogły Śpiewać Chwałę
Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Amen.
 

Sign up for our Newsletter

Enter your email and stay on top of things,