Marie Salome

Jej życie było oddane Bogu i Afryce

Marie Renee (takie jest jej imię otrzymane na chrzcie św.) przyszła na świat jako szóste dziecko w rodzinie Roudaut w Bretanii, 3 marca 1847 roku. Jeszcze dwaj chłopcy powiększą później tę rolniczą, głęboko chrześcijańską rodzinę, w której rodzice uczą dzieci zdrowego rozsądku, odwagi i wiary. Mając 10 lat Marie Renee zostaje wysłaną na pensje do Córek Ducha Świętego. Tutaj przygotowuje się do pierwszej Komunii Św. Następnego dnia po tej uroczystości zwierzyła się swojej nauczycielce, że prosiła Chrystusa o łaskę by mogła stać się świętą czyniąc wszystko co dobry Bóg zechce. Niedługo potem umiera jej ojciec i Marie Renee musi opuścić szkolę, aby pomóc matce pracować w domu.

Czuje powołanie do życia zakonnego i decyduje się na wstąpienie do Zgromadzenia Córek Ducha Świętego, ale upadek z wozu uniemożliwia jej wstąpienie w ustalonym dniu. Marie Renee dostrzega w tym zdarzeniu znak od Boga, który chce ją mieć gdzie indziej, więc decyduje się czekać.

Daleko stamtąd w Algierze, w 1869 roku, Karol Lavigerie, jako biskup diecezji algierskiej od 2 lat musi stawić czoła epidemii cholery i niedostatkom, które dziesiątkują społeczeństwo Algierii. Dochodzi do wniosku, że tylko kobiety powołane do apostolstwa byłyby w stanie wyżywić i wychować sieroty, które licznie napływają do domu biskupa. Wysyła zatem księdza Le Mauff aby objechał Bretanię. Ksiądz Le Mauff wraca do Algieru 9 września 1869 roku z 8 młodymi Bretonkami, z których 4 wytrwają i będą kamieniami węgielnymi przyszłego Zgromadzenia Sióstr Misjonarek NMP Królowej Afryki. Jedną z nich była Yvonne, kuzynka Maire Renee, która chora musiała opuścić nowicjat i wrócić do kraju. Yvonne opowiadała Marie Renee o sierotach arabskich przygarniętych przez biskupa, opowiadała też o motyce, praniu, i gotowaniu. Podsumowała wszystko mówiąc:”Pozostawiłam tam swoje serce i jeśli wyzdrowieję wrócę tam.” Marie Renee postanawia zatem pojechać zastąpić Yvonne i prosi o przyjęcie do zgromadzenia. Po pierwszym etapie formacji we Francji 18 stycznia 1872 roku wraz z 4 towarzyszkami udaje się do Algieru. Tutaj młode siostry wspomagane przez ich formatorki są odpowiedzialne za 300 osieroconych dziewcząt i 40 małych chłopców. Aby zapewnić wszystkim wyżywienie trzeba wykarczować i uprawiać powierzchnie 150 ha, piec chleb, gotować, prać. Młode siostry i sieroty w miarę możliwości dzielą się pracą. Marie Renee powierzono grupę maluchów, których wychowuje z dobrocią i stanowczością poświęcając się temu dziełu dniem i nocą. W czerwcu 1872 roku Marie Renee otrzymuje biały habit nowicjuszek, który przypomina sylwetkę kobiet arabskich, którym siostry pragną być najbliższe. Otrzymuje tez imię Marie Salome. Zgromadzenie rośnie i mnożą się jego dzieła. W 1876 roku zostaje otwarty szpital dla Arabów w Attafs. Ten szpital pozostanie przez 100 lat przykładem miłosierdzia i otwarcia na wszelką biedę. Jednak po kilku latach dochodzi do kryzysu. Nawet jeśli zgromadzenie wzrasta liczebnie, to jego nabór pochodzi przede wszystkim ze środowisk wiejskich, których cechy takie jak odwaga i wiara pozwoliły siostrom być wspaniałymi pionierkami, ale brakuje im wykształcenia, które umożliwiałyby im bycie nauczycielkami.

Na pierwszej kapitule generalnej zgromadzenia zwołanej w 1882 roku Marie Salome zostaje jednomyślnie wybrana przełożoną generalną. Jednocześnie, w związku z trudnościami, które przeżywa zgromadzenie Kardynał przygotowuje zarządzenie o rozwiązaniu zgromadzenia, które ma nastąpić rok później. Po całonocnej modlitwie i refleksji ze swoją radą Matka Marie Salome próbuje na próżno sprzeciwić się tej decyzji. Po rozmowie z Kardynałem, jedyną jej ucieczką jest modlitwa do Matki Bożej, której zawierza bez reszty. Wraz ze swoją asystentką rzucają się do stóp Matki Bożej Królowej Afryki w bazylice jej poświęconej. Składają tam ślub wzniesienia figury Matki Bożej przed domem macierzystym, jeśli ona zachowa zgromadzenie. Tak mocne przywiązanie sióstr do ich powołania misyjnego wzrusza głęboko Kardynała, który ostatecznie rezygnuje ze swego zamiaru rozwiązania zgromadzenia i na nowo otwiera nowicjat. Dziewczęta przyjeżdżają z rożnych krajów Europy i Kanady. Międzynarodowość, podstawowy element charyzmatu Sióstr Misjonarek jest obecny od samego początku Zgromadzenia. Marie Salome zostaje ponownie wybrana przełożoną generalną w 1886 roku i pozostanie nią do 1925 roku.

Kiedy Kardynał umiera 26 listopada 1892 roku, jednym z jego ostatnich zdań będzie to skierowane do Matki Marie Salome:”Proszę nie bać się o zgromadzenie, na pewno będzie żyć.” Jego proroctwo zrealizuje się w rozszerzaniu Instytutu i otwarciu wspólnot w Afryce Równikowej i Zachodniej. Marie Salome w latach bycia przełożoną wycofuje się ze swoich obowiązków w 1915 roku. Umiera 18 października 1930 roku w wieku 83 lat w Algierze.

Jej ślub z dnia pierwszej Komunii Świętej się zrealizował. Uświęcała się czyniąc do końca to co było wolą Bożą.

Jaka była duchowość Matki Marie Salome?

Całe jej życie miało oznaczać miłość i służbę Bogu. Dlatego modlitwa była na pierwszym miejscu. To kontemplacja pociąga za sobą działanie. Ta miłość ku Bogu mocna i lmienna dawała jej jako misjonarce miłość apostolską. W relacjach z innymi była z gruntu krnąbrna, była świadoma, że żyje tylko dla swego Stworzyciela, swoich sióstr i Afrykańczyków.

W jej notatkach i radach dla sióstr podkreśla się te słowa: „Szukać Boga samego, działać tylko dla Niego, znajdować Go we wszystkim.”
„To co czyni szczęście we wspólnocie to jedność serc. Bądźmy więc naprawdę siostrami, abyśmy mogły kochać, sobie przebaczać, wspierać się wzajemnie, pomagając sobie w dążeniu ku Bogu.”

Zobacz również:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *