10 przykazań- malaria

 10 PRZYKAZAŃ

DOTYCZĄCYCH ZAPOBIEGANIA, ROZPOZNAWANIA I LECZENIA MALARII

1. Zachorowaniu na malarię na terenach endemicznych można zapobiec przez ochronę przed przenosicielem- komarem lub profilaktyczne stosowanie leków.

2. Przed komarem chroni odpowiedni ubiór, siatki w oknach, moskitiery, klimatyzacja pomieszczeń oraz repelenty i środki owadobójcze.

3. Leki zapobiegające malarii powinny być zapisywane przez odpowiednio przeszkolonego lekarza  z uwzględnieniem przeciwwskazań do ich stosowania i ryzyka zachorowania. Leki te powinny być brane ściśle wg zaleceń lekarza.

4. Stosowanie środków ochronnych i leków profilaktycznych nie zapobiega w 100% zachorowaniu na malarie.

5. Malaria ma często przebieg nietypowy. Stąd u osoby powracającej z tropiku, zwłaszcza gorączkującej, powinno się nie tylko podejrzewać malarię, ale przede wszystkim ją wykluczyć.

6. Malarię rozpoznaje się najczęściej na podstawie rozmazów krwi, poprawnie wykonanych i ocenianych przez doświadczoną osobę; niekiedy trzeba wykonać je kilkakrotnie. Testy immunochemiczne nie są niezawodne. Badania molekularne nie zawsze są dostępne w krótkim czasie.

7. Inwazja Plasmodium falciparum, zwłaszcza tzw. malaria mózgowa, może mieć przebieg gwałtowny, kończący się zgonem w ciągu kilku dni. Każde opóźnienie fachowej pomocy nawet o godziny, może przyczynić się do zgonu pacjenta.

8. O ile jest możliwe, ciężkie przypadki malarii powinny być leczone w wysokospecjalistycznych ośrodkach (Gdynia, Poznań, Warszawa) lub- z uwagi na grożące życiu powikłania- na oddziałach intensywnej terapii internistycznej. W skutecznym leczeniu malarii liczy się wiedza, doświadczenie oraz dostęp do nowoczesnych środków diagnostycznych i terapeutycznych.

9. W razie trudności w laboratoryjnym potwierdzeniu rozpoznania malarii, przy podejrzanym przebiegu klinicznym, niekiedy podaje się a priori leki przeciwmalaryczne.

10. W rozpoznawaniu różnicowym objawów, zwłaszcza na trenach endemicznych, parazytemia bywa bezobjawowa i rozpoznawanie malarii jest często nadużywane i odwraca uwagę od innych groźnych schorzeń. W Polsce wprost przeciwnie, możliwość występowania malarii często nie jest brana pod uwagę.

 

Medicus Mundi Polonia

                                                                               Styczeń- Czerwiec 2009, Nr 28-29 ( Rok IX) str. 9

 

Zobacz również:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *