Demokratyczna Republika Konga

Demokratyczna Republika Konga

Populacja: 62,6 mln
Średnia wieku: 45,2 mężczyźni, 49 kobiety
Dostęp do edukacji: 77%
Stolica: Kinshasa, Wielkość: 2,344,885 km kw.
Religie: Chrzescijanstwo, Islam, Religie tradycyjne
Języki: Francuski (oficjalny), Lingala, Swahili,  Tshiluba, Kongo

 

 

 

 

 

Motto:”Sprawiedliwość – Pokój – Praca”

Demokratyczna Republika Konga, często w skrócie nazywana DR Kongo, DRC, albo RDC, jest trzecim pod względem wielkości krajem Afryki. Nazwa „Congo” co znaczy „łowca”, wywodzi się grupy etnicznej Bakongo zamieszkującej wzdłuż rzeki Kongo.

Kongo graniczy z Centralną Republiką Afryki i Sudanem z północy, Ugandą, Rwandą i Burundi ze wschodu, Zambią i Angolą z południa. Kongo jest oddzielone od Tanzanii jeziorem Tanganika. Kongo ma dostęp do Oceanu Atlantyckiego wzdłuż 40 km. 

Najpierw Kolonia Belgijska, potem Kongo Belgijskie, a po odzyskaniu niepodległości kraj przyjął nazwę Republiki Konga do 1 sierpnia 1964r. kiedy imię kraju zostało zmienione na Demokratyczną Republikę Konga, aby odróżnić od sąsiedniego kraju – Republiki Konga. 27 października 1971 r.  Prezydent Mobutu nadał krajowi nazwę Zair pochodząca od jeszcze z czasów kolonii portugalskiej i błędnego wymawiania Kikonga w j. lokalnym „nzere” albo „nzadi”, co oznacza rzekę która połyka wszystkie inne rzeki.

Po Pierwszej Wojnie Konga, która prowadziła do obalenia Mobutu w 1997r. kraj powrócił do wcześniej nazwy Demokratycznej Republiki Konga. Druga Wojna Konga wybuchła w 1998r jako Afrykańską Wojna Światowa. Pomimo podpisanego pokoju w 2003 r. nieustanne walki toczą się we wschodniej części kraju. To tam jest największy ogrom cierpienia, gwałtów  i przemocy seksualnej nazywanej jako najgorszymi w świecie. Ta wojna jest największym konfliktem od czasów Drugiej Wojny Światowej,  która zabiła już 5.5 miliona ludzi.

Ekonomia

Ekonomia Demokratycznej Republiki Konga, kraju z ogromnym potencjałem i bogactwem drastycznie spadła od czasu 1980r. Ostatnie dwa konflikt y od 1996 dramatycznie obniżyły gospodarkę narodowa i środki rządowe. Wzrosło natomiast zadłużenie kraju a jako rezultat wszystkiego śmierć poniosło ponad 5 milionów istnień przez konflikty zbrojne, choroby i głód. W kraju targanym konfliktami zbrojnymi niechętnie inwestują obcy przedsiębiorcy, jest duża korupcja, niepewność, ciągłe ucieczki ludzi przed walkami i brak stabilizacji. Niedożywienie dosięgło 2/3 populacji Konga. Od 2002 roku do kraju przybyły wojska alianckie i wydawało się ze sytuacja się ustabilizowała.

Kongo jest największym producentem kobaltu i kopru oraz diamentów. Posiada wielkie złoża tantalum które używane jest w przemyśle elektronicznym jako część do komputerów i do telefonów komórkowych. Według opinii ONZ przemyt i eksport koltanu zawierającego tantalum rozpalił na nowo wojnę w Kongo.

Według raportu ONZ z 2007 r. pomimo wojny populacja Konga nagle wzrosła z 46.7 milionów do 62,6 mln. W Kongo zostało nazwanych 250 grup etnicznych, z których największymi s Kongo, Luba, i Mongo. Językami urzędowymi sa francuski łączący to bogactwo języków, tshiluba, lingala, kongo i swahili.

Status kobiet

Według raportu ONZ  z 2006 roku promocja kobiet ani też prawa kobiet nie są przestrzegane i nie są priorytetem w Kongo.

We wschodnim Kongo jest najwyższy wskaźnik gwałtów i przemocy seksualnej wobec kobiet, który określany jest jako brutalny i  nieludzki. Kobiety zabierane są jako zakładniczki dla żołnierzy,  te które są wypuszczane po czasie umierają w odosobnieniu albo odbierają sobie życie.

Lokalna inicjatywa kobiet w Bukawu ma na celu niesienie  pomocy kobietom skrzywdzonym w powrocie  do życia  i odbudowie ich podstawowej wiary i  siły wewnętrznej.

 

 

Zobacz również:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *