Film „Afryka mojego dzieciństwa” 10.03.2010 godz. 23.50 TVP 1

Zachęcamy do obejrzenia filmu  „Afryka mojego dzieciństwa”
 
Jest to przygoda afrykańska z dzieciństwa obfitująca w dramatyczne, ale i wspaniałe przeżycia z lat II Wojny Światowej. Osiem tysięcy polskich dzieci trafia w 1942 roku na sześć lat do osiedli dla polskich uchodźców w Afryce. Aby tu dotrzeć przebywają długą i dramatyczną podróż z Syberii przez Uzbekistan i Iran. Życie w Afryce przynosi im  niezapomnianą przygodę. Dorastają w egzotycznym świecie, otoczone opieką i starannym wychowaniem. Teraz jako dorośli tęsknią za beztroskim dzieciństwem, dziką przyrodą i zapachami Afryki. Niektórzy z nich wracają tam co roku…
Streszczenie filmu

Epopeja dziecięca z lat wojny światowej. Dzieci polskie z Kresów wraz z rodzicami  rozkazem  Stalina zostają zesłane na Syberię.  Przebywają tam dwie ciężkie zimy w osadach położonych gdzieś w  stepach i tajgach.
Zwolnione w 1942 za sprawą  układu Majski – Sikorski roku uciekają do Uzbekistanu, gdzie ratunkiem ma być ciepły klimat i bliskość formującej się tam armii polskiej generała Andersa. Natrafiają na straszne upały i głód, ich pobyt w Uzbekistanie staje się piekłem. Przy dworcach, na drogach i kołchozach  koczuje  kilkadziesiąt tysięcy kobiet z małymi dziećmi, inwalidów i starców, którzy nie mogą się dostać do armii polskiej. Dzieci od 13 roku życia wstępują do armii jako junacy. Latem 1942 roku rozpoczyna się ewakuacja wojska i cywilów  przez Morze Kaspijskie do Iranu. W Iranie leczą rany, najpierw nad brzegiem morza w porcie Pahlawi, potem w Teheranie.
W Iranie losy Polaków rozdzielają się. 18 000 Polaków, głównie kobiet z dziećmi, których jest około 8000 decyduje się na wyjazd do kolonii brytyjskich do Afryki. Dzieci płyną statkami do brzegów Czarnego  Lądu, który dotąd znały tylko z książek takich jak: „W pustyni i w puszczy” czy „Kięga Dżungli”. Zamieszkują w chatkach zbudowanych na wzór afrykański w osiedlach dla uchodźców polskich w Ugandzie, Kenii, Tanzanii, Zambii, Zimbabwe i Południowej Afryce. Polacy tworzą w Afryce swoją własną, niepowtarzalną cywilizację.  Budują szkoły, kościoły, organizują farmy rolnicze. Uprawiają ogórki, pomidory, hodują słoneczniki. Dzieci idą do szkół, gdzie kształcone są według patriotycznych wzorców. Wstępują do harcerstwa i jako skauci zwiedzają najpiękniejsze zakątki Afryki, mają bezpośredni kontakt z egzotyczną przyrodą. Obchodzą polskie święta narodowe i religijne w sposób bardzo uroczysty, dają przedstawienia teatralne.
Dzieci W Afryce pozostają  do 1948 roku. Kiedy zamknięte zostaje ostatnie polskie osiedle w Tengeru w Tanzanii, muszą podjąć trudną decyzję: powrócić do Polski lub udać się znowu na dalszą tułaczkę gdzieś w świecie. Powroty do komunistycznej Polski są bardzo trudne.
Niektórzy, tak jak 150 sierot z osiedla w Tengeru, ścigane przez przedstawicieli rządu warszawskiego przez całą Europę, uciekają do Kanady.
 Gdziekolwiek dzisiaj mieszkają, tęsknią za Afryką i  powracają tam, aby poczuć na nowo atmosferę Czarnego Lądu i wspominać swoje dzieciństwo.

Zobacz również:
Siostro Victorio, czy możesz nam coś o sobie powiedzieć? Moje imię - Victoria - zostało
9 listopada mieliśmy przyjemność uczestniczyć w drugiej w tym roku akademickim Sobocie Misyjnej. Nasze spotkanie
Miłość to największe pragnienie każdego człowieka. Jeśli pragniesz odkryć, jak jesteś kochana, odkryć znaki Bożej

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *