Charyzmat i duchowość

ZNACZENIE NAZWY

Znaczenie nazwy zawsze było ważne w wielu kulturach, na innych kontynentach. W historii Narodu Wybranego imiona określają osoby: Abraham…, Piotr…, otrzymali nowe imiona, gdy dostali nowe zadania do wykonania. Nasze imię wyraża cztery główne cechy naszego powołania:

Siostry: zupełne poświęcenie sie Bogu i ludziom;

Misjonarki: posłanie do głoszenia Dobrej Nowiny Jezusa Chrystusa;

Najświętszej Maryi Panny: oddanie się w opieke Matce Bożej;

Afryka: wszelka nasza posługa, gdziekolwiek jesteśmy, jest ukierunkowana na Afrykę, ponieważ naszym przeznaczeniem jest ten ogromny kontynent.


CHARAKTER ZGROMADZENIA

Nasze Zgromadzenie ma charakter międzynarodowy, misyjny i apostolski.

Międzynarodowy – bo żyjemy we wspólnotach sióstr pochodzących z różnych krajów.

Misyjny – gdyż każda z nas opuszcza swój kraj, by być świadkiem Dobrej Nowiny o bezgranicznej miłości Boga do wszystkich ludzi w miejscu, gdzie Pan przez Zgromadzenie ją posyła. Afryka jest kontynentem, który wybrałyśmy w sposób szczególny. W każdym kraju uczymy się języka lokalnego i poznajemy jak najlepiej kulturę ludzi, wśród których żyjemy. Tam, gdzie jesteśmy, nawiązujemy kontakty z wyznawcami innych religii.

Apostolski – ponieważ powołane jesteśmy nie do życia w klasztorze, lecz we wspólnocie usytuowanej w bliskim sąsiedztwie z ludźmi, z którymi chcemy dzielić radości i troski każdego dnia, i przedstawiać je Bogu w modlitwie. Wykonujemy pracę zgodnie z wykształceniem i istniejącymi potrzebami: jesteśmy pielęgniarkami, lekarkami, nauczycielkami w centrach promocji dla kobiet i młodzieży. Pracujemy również z osobami z tzw. marginesu spolecznego. Jesteśmy zakonnicami zaangażowanymi w misyjne dzielo Kościoła przez śluby zakonne: posłuszeństwa, ubóstwa i czystości.

”Nie cofając się przed żadnym trudem, nawet ofiara śmierci, aby przyczyniać się do rozszerzania Królestwa Bożego.” (z Konstytucji Sióstr Misjonarek NMP Królowej Afryki)


NAJWAŻNIEJSZE CECHY

Modlitwa – jest centrum naszego życia, jest punktem wyjścia i powrotu do nieustannie odnawianego doświadczenia miłości, wiary i nadziei. Z miłością słuchamy Słowa Bożego, dzielimy się nim, uczestniczymy w Eucharystii i adorujemy Jezusa w Najświętszym Sakramencie. ”Módlcie się tak, jak umiecie i nie próbujcie odkryć jak należy sie modlić. Najlepiej modlimy się wtedy, gdy nawet nie czujemy, że się modlimy. Rozmawiajcie z naszym ukochanym Panem bardziej po przyjacielsku, prościej, z większym samooddaniem.” (Matka Maria Salome)

Duch rodzinny – każda rodzina ma jakieś charakterystyczne cechy, po których jej członkowie się rozpoznają. Mówi się, że ktoś należy do jakieś rodziny, gdy zachowuje się i dziala w sposób dla niej charakterystyczny. Nasza rodzinę wyróżnia potrójne przywiązanie: do Chrystusa, do Kościoła powszechnego, do Afryki. ”Bądźcie jedno w sercu i w myśli: bądźcie prawdziwą rodziną. Niech między wami będzie w chrześcijanskim i apostolskim znaczeniu tego słowa – duch zespołowy.” (Kardynał Lavigerie)

Chęć do pracy – pierwsze z naszych Sióstr pracowaly na roli. Później odpowiedziały na wezwanie poświęcenia się pracy w innych dziedzinach: w szkolnictwie, w służbie zdrowia, w służbie spolecznej. W ten sam sposób również my dzisiaj jesteśmy gotowe do pracy w aspekcie: apostolskim (katechizacji, pracy w parafii i duszpasterstwie), społecznym (w szkolnictwie, służbie zdrowia, formacji zawodowej). Każdą pracę staramy się wypełniać kompetentnie, uczciwie i hojnie. ”Praca wykonana dla Boga jest jedną z cech małej wspólnoty.” (Kardynał Lavigerie)

Prostota – by być prostym trzeba skoncentrować się tylko na tym, co naprawdę konieczne – na Chrystusie. Dzięki prostocie i prawdzie możemy żyć blisko tych, którzy nas otaczają. Prostota wpływa na styl naszego życia tak, aby każdy, kto z nami przebywa nie czuł się skrępowany. ”Bóg jest prosty, a wiemy, że z tej cudownej jedności pochodzi nieskończenie doskonała milość i świętość. Im bliżej Boga, tym bardziej pragniemy prostoty.” (Matka Marie Salome)

Wytrwałość w niepewności – Misjonarz, to ten, kto jest posłany. Częste zmiany, wyjazdy, niepewność, to wszystko nie jest nam obce, ale musimy pamiętać, że to sam Chrystus nas wzywa. ”Jeśli kocham, to z milości będę czerpać siłę potrzebną do pokonania prób i trudności.” (Matka Marie Salome)

Radość – odpowiedź na wezwanie Chrystusa i budowanie życia na Ewnagelii oznacza wolność. Radość i nadzieja wypływające z tego wyzwolenia mogą być proroczymi znakami dla dzisiejszego świata. ”Doświadczycie bezgranicznej radości, o której mówią Apostołowie. Radości z udziału w Bożym dziele.” (Kardynał Lavigerie)


ZGROMADZENIE DZISIAJ

Jest nas ok. 1000 sióstr reprezentujących 30 narodowości: Europy, Ameryki i Afryki. Powołane jesteśmy do życia we wspólnotach międzynarodowych. Chcemy przez nie świadczyć o powszechności Kościoła. Między nami są także rodzime powołania z Afryki, owoce Kościoła misyjnego w Afryce. Pragniemy, by nasze wspólnoty były świadectwem, że życie ludzi różnych kultur pod jednym dachem nie jest tylko możliwe, ale jest ono naszym wyborem, dzięki miłości, któą Chrystus obdarza każdą z nas. Chcemy być również solidarne ze wszystkimi kobietami, szczególnie zaś z kobietą afrykańską, której prawa nie zawsze są szanowane. Nasz założyciel uważał, że czasami w Afryce apostolstwo Sióstr jest skuteczniejsze niż apostolstwo mężczyzn.

”Siostry będą prawdziwymi misjonarkami, będą bardziej użyteczne niz kapłani, gdyż wyświadczą one dzieciom dobro bardziej trwałe i rzetelne. To one rozpoczną prawdziwe nawrócenie Afryki w jej sferze najbardziej podstawowej tzn. poprzez kobiety, które staną się matkami i głowami rodzin chrześcijańskich.” (Kardynal Karol Lavigerie)

Duchowość Ignacjańska w Zgromadzeniu Sióstr Białych

W 1867 r. w Algierii wybuchła epidemia tyfusu. Ludzie masowo umierali nie tylko z powodu choroby, lecz także z głodu. Było coraz więcej sierot, którymi nie miał się, kto zająć. Jezuici prowadzili tam sierociniec, jednak to wydawało się kardynałowi Charlesowi Lavigerie, przyszłemu założycielowi Zgromadzenia, niewystarczające. Pragnął on, by sieroty (chłopcy i dziewczęta) zakładały wioski i uprawiając ziemię, służyły Afryce jako misjonarze rolnicy. Jego marzeniem było zapoczątkowanie działalności prowadzonej tylko przez Afrykańczyków dla Afrykańczyków. Wtedy powoli zaczął rodzić się pomysł założenia nowego zgromadzenia zakonnego, które podjęłoby tę pracę.

Początki

Gdy kard. Lavigerie wykładał jeszcze na paryskiej uczelni jako profesor akademicki, jego kierownikiem duchowym był ojciec jezuita. Był to jego pierwszy kontakt z duchowością ignacjańską. Kolejny raz zetknął się z nią w Syrii, dokąd odbył w 1860 r. podróż, by współorganizować tam pomoc dla szkół i prześladowanych chrześcijan. Był pod wielkim wrażeniem pracy, którą wykonywali tam ojcowie jezuici i siostry wizytki zgromadzenia o duchowości ignacjańskiej.
Po latach, jako biskup Algieru, kardynał Lavigerie założył zgromadzenie Sióstr Misjonarek Afryki (Sióstr Białych) i rozpoczął pisanie pierwszych reguł, które miały obowiązywać w tym zgromadzeniu. Działo się to w roku 1874.
Najważniejsze były dla kardynała dwie sprawy. Po pierwsze ten mały instytut miał być zgromadzeniem zakonnym oddanym w szczególny sposób apostolatowi wśród ludów Afryki. Chcę, by kobiety były apostołami – mówił Lavigerie. Po drugie, siostry miały wieść życie konsekrowane i misjonarskie.
W latach 1875-76 pojawiły się kolejne reguły. Kardynał podkreślał w nich wagę życia apostolskiego i posłuszeństwa, gdyż (według niego i pism św. Ignacego z Loyoli) posłuszeństwo jest cechą gwarantującą jedność i więź między misjonarkami.

Istniało już w tym czasie zgromadzenie Misjonarzy Afryki (Ojców Białych). Ono również było formowane w duchu ignacjańskim. Pierwszemu mistrzowi nowicjatu, D. Vincent SJ, kardynał Lavigerie dał takie polecenie: Kształtuj apostołów świętych! Chcę świętych! Formuj ich w duchu św. Ignacego. Z czasem biali ojcowie przygotowani przez jezuitów stali się kierownikami duchowymi dla sióstr. Prowadzili także dla nich rekolekcje, dzieląc się tą pracą z jezuitami.

Dzisiaj…

Duchowość Ignacjańska pomaga nam odkrywać Bożą obecność i Jego działanie w nas. Ćwiczenia duchowne w różnych formach odnawiają nasze pragnienie naśladowania Jezusa. Const. No 62

Dzisiaj znajdujemy w Konstytucji Zgromadzenia wiele elementów inspirowanych duchowością ignacjańską, np. wprowadzenie do Konstytucji inspirowane Konstytucją ojców Jezuitów. Wiele razy pojawia się w tym dokumencie zwrot duchowość ignacjańska oraz rady, co do sposobów rozeznawania, oparte na pismach św. Ignacego. Przez kontemplację tajemnic Zabawienia jesteśmy gotowi przyjąć Jezusa, aby żył w nas, i z Nim pewnie trzymać się Ojcowskiego miłującego planu. W sercu naszego i życia i pracy znajdujemy Boga we wszystkim i wszystko w Bogu, i poznajemy obecność Ducha Świętego w tych, do których jesteśmy posłane. – Const. No 6.

Siostry, postępując zgodnie ze wskazaniami św. Ignacego, starają się w świetle Ducha Św. szukać ciągle woli Boga, poznawać Go i odnajdywać w działaniu, ponieważ wierzą, że Bóg jest Bogiem obecnym i aktywnym. Nieustanne rozeznawanie jest podstawą naszego apostolskiego powołanie. W świetle Ducha Świętego staramy się widzieć jak przyjmowałyśmy boże działanie w naszych codziennych obowiązkach, aby jeszcze lepiej opowiedzieć na Jego Wolę. – Const No 48.

On sam zaprosił każdą z nich do tego, by zostawiła wszystko i poszła za Nim głosić Ewangelię. On chciał, byśmy wszyscy mieli uczestnictwo w Passze Chrystusa i abyśmy przez lata pogłębiając swą relację z Nim, stali się w Nim jednością. Z biegiem lat nasza relacja z Panem pogłębia się i jednoczy całe nasze jestestwo. W ten sposób jesteśmy przygotowane na czas choroby, trudności kontynuować nasze misyjne zadanie przez modlitwę i cierpienie aż do dnia, w którym zobaczymy boga twarzą w twarz. – Const. No 53.

W rozeznawaniu drogi siostry kierują się pragnieniem jak najlepszego służenia Bogu i Kościołowi. W świetle Ewangelii i w duchu konstytucji, siostry i przełożone razem szukają Woli bożej w codziennych wydarzeniach i w wezwaniach Kościoła i świata. Osobiste rozeznawanie i pragnienie dialogu prowadzi nas do poszukiwani a tylko tego, co jest najlepsze dla służby Bogu i Kościołowi, w duchu wewnętrznej wolności i oddania. – Const. No 31

Posłuszeństwo jest źródłem apostolskiej wolności i wnosi jedność serc i myśli i kieruje naszą energie na służbę misji. Posłuszeństwo jest najbardziej potrzebna cecha dl a apostolskiego zgromadzenia, gdzie dobro może być osiągnięte przez hojną współpracę wszystkich jego członków dla dobra wszystkich. – Const. No 29

Naśladując Jezusa oddajemy całą naszą wolność Ojcu, aby mieć uczestnictwo w dziele Jego Syna, który przez swoje posłuszeństwo ofiarował Życie i odnowił Komunię pomiędzy Bogiem a człowiekiem. (Const. No 28)